O mnie
Pozwól, że opowiem Ci o drodze, która doprowadziła mnie do służby Bogu i ludziom.
To opowieść o poszukiwaniu sensu, pięknie wiary i codziennej pasji, która nadaje kierunek mojemu życiu.
Kim jestem?
Jestem prezbiterem archidiecezji lubelskiej. Moja duchowa formacja i intelektualny rozwój związane były z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II. To właśnie tam, studiując teologię dojrzewałem do kapłaństwa i odkrywałem, że Bóg prowadzi mnie ścieżką służby, słowa i spotkania z drugim człowiekiem.
Moje życie jest nieustanną drogą wzrastania, poszukiwania i pracy nad sobą; od najmłodszych lat pragnąłem pomagać ludziom — najpierw intuicyjnie, a później coraz bardziej świadomie. Kapłaństwo stało się przestrzenią, w której to pragnienie mogło w pełni rozkwitnąć.
Moja misja
Wierzę, że każdy człowiek nosi w sobie niepowtarzalny potencjał oraz wyjątkową misję otrzymaną od Boga. Prawdziwe spełnienie rodzi się wtedy, gdy odkrywamy swoje powołanie i żyjemy zgodnie z nim.
Bliskie są mi słowa Viktora E. Frankla, twórcy logoterapii, który podkreślał, że sens nie jest wymyślany — sens się odkrywa. Istnieje on głęboko w nas, zakorzeniony w tożsamości i godności, jaką otrzymaliśmy.
Ten duchowy wymiar pięknie oddaje także fragment Apokalipsy:
Zwycięzcy dam (…) biały kamyk, a na kamyku wypisane nowe imię, którego nikt nie zna oprócz tego, kto je otrzymuje (Ap 2,17).
Biały kamyk to obraz naszej prawdziwej tożsamości — tej, którą zna jedynie Bóg. Każdy z nas jest wyjątkowy. Każde życie ma głęboki sens. A ja pragnę pomagać innym ten sens odnaleźć. Jeśli ktoś, trafiając na tę stronę, odnajdzie choć jedno zdanie, które przyniesie pokój serca, odwagę lub nową nadzieję — wiem, że ta misja ma sens.
Co robię na co dzień?
Na co dzień posługuję jako duszpasterz i katecheta. Pracuję przede wszystkim z dziećmi i młodzieżą. W parafii opiekuję się Scholą parafialną, Liturgiczną Służbą Ołtarza oraz Oazą dziecięcą. Ponadto przygotowuje dzieci do Pierwszej Komunii oraz młodzież do Sakramentu Bierzmowania.
Pełnię również funkcję Dekanalnego Duszpasterza Liturgicznej Służby Ołtarza, wspierając ministrantów i lektorów w ich wzroście duchowym i liturgicznym.
W pracy duszpasterskiej odkryłem, że również media mogą być przestrzenią prawdziwego spotkania z człowiekiem. Dlatego prowadzę blog i podcast, w których dzielę się refleksjami o Ewangelii, duchowości i codziennym życiu wiary.
Dlaczego "Dziedziniec Pogan"?
W świątyni jerozolimskiej znajdowało się miejsce, w którym spotykali się wierzący, wątpiący i pposzukujący. Był to Dziedziniec Pogan— przestrzeń, gdzie sacrum przenikało codzienność, a spotkanie i rozmowa liczyły się bardziej niż wszelkie różnice.
Moja strona jest współczesną odsłoną Dziedzinica Pogan. Ma być ona miejscem spokojnej rozmowy, refleksji i szczerego poszukiwania sensu w świecie pełnym napięć i pytań. To przestrzeń dla każdego, kto chce słuchać, pytać i odkrywać, bez konieczności deklarowania jakiejkolwiek pewności.